Dag 5, Sorde-l’Abbaye – St. Jean Pied de Port 72,32 km (398,70 totaal)

Lekker uitgeslapen, minder koud vannacht. Bijna warm! (Heel veel meer zuid kan ik niet in Frankrijk.)Ruim na 9 uur zat ik op de fiets. Stokbrood gekocht, lekker ontbeten bij een kerkje vlak na de start. Goed begin. Er komen een paar heuvels en het landschap is nu echt veranderd ten opzichte van de laatste twee dagen. De zon schijnt lekker en als het heet begint te worden, komen er wolken voor!! Ideaal dus. Onderweg spreek ik nog een echtpaar uit Nijmegen. Ik dacht dat zij sneller gingen, maar als ik ze inhaal, zie ik ze niet meer terug. Bij een kerkhof vul ik mijn flesjes snel bij, want het is erg inspannend, al die heuvels. Een hond vind het alleen niet goed dat iklangs zijn huis rijd. Na mijn minder fijne ervaring met zo'n'onderweghond', pak ik mijn apparaatje met hoge pieptoon dat honden wegjaagt. Het werkt, maardie hondkomt steeds dichterbij als ik het knopje niet indruk. Heelhuids kan ik weer verder.Nog steeds prachtig uitzicht op de komende Pyreneeen. In St. Jean Pied de Port heb ik rond half 4 de camping gevonden. In het centrum heb ik een restaurant gevonden met Wifi en dat is wel even leuk. Maar wat een mail, als je een week weg bent!!! Als ik thuis ben, bekijk ik het wel even allemaal. Terwijl ik daar zit, komt Anja langs. Ze had me zien zitten en rijdt nu weer alleen. Wederom even gezellig gekletst.Zij gaat morgen of overmorgen de Pyreneeën door.Deze stad is een echtstartpunt voor vele pelgrims. Het barst hier dan ook van de wandelaars en fietsers. Ook alle souvenirswinkels zijn hierop aangepast. Vanuit de verte kon ik zien hoe een weg door de bergen leidt, missschien wel voor morgen. STEIL!! Ik krijg een flinke klim van 20 kilometer. Ook een fikse afdaling en dan nog een paar kleinere klimmen. Ben benieuwd.Heb ik nog meer te melden? Nee, dit is het voor vandaag. Nu nog maar even lekker chillen, dat heb ik wel verdiend, vind ik.

Dag 4, Onesse-et-Laharie – Sorde-l’Abbaye 84,79 km (326,38 km totaal)

Deze ochtend ben ik al erg vroeg wakker. Niet omdat ik veel van plan ben vandaag, maar het is zo koud, dat ik het niet langer uithoud in de slaapzak. Ik ben toch inZuid-Frankrijk??Om half 7 stap ik onder de warme douche, waar ik pas uitkom als ik ben doorgewarmd. Kees en ik zouden nog tot de eerste bakker samen fietsen. Het stel van gisteren gaat om 9 uur weg. Wij pas om 10.10 uur. Weer warm, maar nog niet hinderlijk. Weer heel veel rechte wegen en naaldbos. Ik vind het niet vervelend, want het rijdt wel lekker door. Iets na Buglose, als we een spoor over fietsen, zien we voor het eerst de Pyreneeën in de verte. Wat imposant... Vlak voor Dax wordt het toch echt te warm en gaan we even bij een kerkje zitten. Met ze zelfontspanner probeer ik ons beide op de foto te krijgen, maar het wil niet echt lukken. Als het uiteindelijk wel lukt, kijk ik net de andere kant op en Kees met zo'n blik van ‘take 314 pffff', maar goed, we staan er op! Flesjes bijgevuld bij het kerkhof, ik drink wat af. Uiteindelijk in Dax dan maar afscheid nemen, want er komen een paar klimmetjes aan en Kees wil verder dan ik. We lunchen nog in Dax bij de kerk (waar ik eindelijk mijn eerste ‘kerk stempel' bemachtig).Toch nog een stukje samen fietsen. Dan maar tot na het eerste klimmetje. Hij besluit de langere en hogere route te nemen van, dus misschien komen we elkaar later nog eens tegen onderweg. Bij de eerste klim van 6% over 1 km probeer ik zijn tempo bij te houden, gaat eigenlijk wel prima. Maar na een minuut ofwat ga ik toch hyperventileren en krijg ik het koud. (Maar het is zeker 29 graden in de schaduw (als die er zou zijn...))Eerst even wat water over mijn hoofd. Daarna gaat het al snel weer goed. Na Cagnotte komt de klim van 2,5 km en dus dan toch maar gedag zeggen. Ik maak nog een paar foto's van de prachtige bloemen die ik daar zie en begin dan ook aan de klim. Die me uiteindelijk alles meevalt, mede door eigen tempoaan te houdenen de klim leek ook minder steil dan de vorige. Geheel fietsend kom ik dan toch boven, boven verwachting. Steeds vaker zie ik de Pyreneeën, maar na deze klim is het uitzichtonbeschrijfelijk mooi! Zelfs de foto's geven het bij lange na nietgoed weer. Maar Wat Een Pracht. En een kracht. Er staat me nog heel wat te wachten, maar heb besloten ervan te gaan genieten. Veel foto's maken, rustig fietsend. In Peyrehorade wil ik naar de camping. De eigenaar geeft aan dat er tot 4 uur vannacht een feest is en dat daarna alle feestende mensen terug komen naar de camping. Dus als ik voor mijn rust kom, adviseert hij een andere camping. Ik besluit dan maar 6 km verder te fietsen naar de eerstvolgende camping. Daar kom ik iets na 18.00 uur aan, gelijk met een jong stel.Anjavertelt me dat zijenhaar vriend een week samen fietsen, we kletsen evenleuk. Ik ben kapot van het warme weer en het klimmetje dat niet veel had hoeven voorstellen. Morgen rustig aan, waarschijnlijk een camping in de buurt van St. Jean Pied de Port.

Dag 3, Cadillac – Onesse-et-Laharie 111,46 km (241,59 km totaal)

Om een uur of 8 werd ik wakker. Toen ik koud en met droog-na-met-nat-haar-naar-bed-gegaan-zijn-haar mijn tent uit kwam, zat Kees al aan zijn tweede kopje koffie. We zouden tot de eerste bakker met elkaar meefietsen, wel zo gezellig. Uiteindelijk was ik sneller ingepakt dan Kees, ook al heeft hij maar de helft zoveel mee als ik. Wel lachen, want ik word kennelijk ingeschat als iemand die niet zo snel inpakt. Het landschap is vlak, en heel veel naaldbomen. Wel mooi, zeker tegen een knalblauwe lucht. Na het ontbijt besluiten we samen door te fietsen. Omdat het landschap vlak is, is voor mij de 100 km ook niet zo erg, dus ik ga overstag. We lunchen in Moustey op een terrasje, erg vriendelijk gerund door een ouder echtpaar. Na onze bidons aan de tap te hebben gevuld (met koud water) gaan we weer verder. Onderweg komen er nog3Engelse mannen op racefietsen aan. Ze fietsen veel sneller en ook meerdan wij (ongeveer 200 km per dag), maar rijden nog even een stukje rustig met ons mee en we kletsen gezellig, ze hebben een lekkere spirit mee. Heerlijk om ook even Engels te praten, gaat toch makkelijker dan het Frans. With compliments for my accent. Later weer met z'n tweeen kletsen Kees en ik elkaar de oren van de kop, nog steeds erg gezellig. Nog even pauze op een heet punt van de dag, tot half 5. We doen nog wat boodschappen voor het avondeten en wat tussendoortjes.Na de boodschappen kunnen we de route niet zo snel terugvinden. We zien ineens wel stickers met een schelp. Niet de stickers die we normaal gesproken volgen, maar toch van de Jacobsroute. Na een paar kilometer komen we erachter dat deze stickers een andere route aangeven. Welliswaar met hetzelfde doel, alleen gaat deze heel lang langs de autosnelweg. We zien op de kaart dat het goed komt, dus volgen de weg. Heel veel auto´s toeteren naar ons. Eerst kijken we daar een beetje raar van op, maar later wordt er ook gezwaaid en gejuicht! Wat bijzonder. (Dat denken die mensen vast ook.... hahaha) Op de camping krijgen we stelletjes korting en de waarschuwing dat er tot 1:00 uur een feest is. Er staat ook een stel fietsers, waar we even mee staan kletsen. We gaan later, dan ook maar even naar dat feest en drinken een paar wijntjes/biertjes. Om half 1 weer terug naar de tenten. Om 0:58 uur werd als laatste liedje op dat feest dat liedje gespeeld dat ik gisteren zo vaak op repeat heb gezet. Terwijl ik naar de sterren kijk en dit liedje hoor, lopen de tranen over mijn wangen. Wat een timing! Uiteindelijk dus na 2 uur gaan slapen. Mooie dag. O ja, en warm!!

Dag 2 Minzac – Cadillac 69,66 km (130,13 totaal)

8.55 - 15.10

Nog veel regen toen ik sliep, maar droog toen ik wakker werd. Beetje uitslapen, maar evengoed als eerste wakker op de camping. Iets voor 9 uur vertrokken en naar eigen inzicht teruggereden naar de route, wat prima ging. Ik heb zo genoten vandaag! Prachtig mooi weer, beetje wolken, geen wind en het landschap!!!! Wauw... Echtzooow mooi. Als ik toch eens een huis in Frankrijk had, stond het vast hier. Beetje heuvels, we te doen. In Saint Emilion ga ik lunchen nadat ik het dorpje heb bekeken. Daarna vervolg ik mijn weg en er is één liedje op mijn iPod dat ik maar blijf herhalen. Krijg er leuke herinneringen en droombeelden bij en dan in combinatie met het landschap.... Ik voel het tot in mijn tenen. De heuvels worden af en toe met 8 km/uur bedwongen. De afdalingen vaak met 37. Dan gaat de kilometerteller (2 cijfers achter de komma) sneller dan de seconden van de klok (Ja, dat klopt...). Echt fijn. Vlak na Guillac doe ik de omwegvariant naar La Sauvage. Zo'n 16 km om. Ik heb toch alle tijd! (Eigenlijk zag ik in de hoogte grafiek dat de gewone weg een flinke klim had en dat de variant voor de helft over een oude (en nu geasfalteerde) spoorlijn gaat. En die gaan nu eenmaal niet zo steil!) Maar het tussendoel was ook leuk om te zien. Nog even een foto gemaakt van ´muselluf´, met de zelfontspanner lukte dat na enkele pogingen best aardig. Alleen wel veel verbaasde blikken van voorbijgangers.Ineens ook nog door een tunnel. De foto zonder flits ziet er vrij spectaculair uit, mede doordat ik niet ben gestopt om hem te nemen. Ik heb ook nog een paar stempels proberen te scoren vandaag, maar de kerkjes waar ik kwam waren onbemand, dus ben ik ze maar bij de Mairie gaan halen, net als gisteren. Ze lijken alleen wel erg op elkaar, die stempels. De camping in Cadillac was gemakkelijk te vinden. Na het opzetten van mijn tent en de douche te hebben bezocht, ging ik maar eens boodschappen doen. Omdat ik al aan mijn toegestane vlieggewicht zat en om veiligheidsredenen, heb ik niet alles mee kunnen nemen. Dus nu op zoek naar shampoo (deed het deze 2 dagen met douchegel...), bodylotion (het kleine verpakkinkje was al leeg), campingaz (tja, dat mag nu eenmaal niet in een vliegtuig), pasta, fruit en nog wat andere dingen. Toen ik weer op de camping was, stond er een iemand aan de poort van de camping, een beetje zoekend te kijken. In het Engels vroeg ik of ik kon helpen. Hij bleek ook Nederlander te zijn. Kees uit Eindhoven. Ik ben maar eens uit eten gegaan. (Heb eigenlijk nog helemaal niet zelf gekookt (maar ach, het is nog maar dag 2)). Ik had niet echt een idee wat ik bestelde, maar het was allemaal lekker. Wel veel te vet natuurlijk, saus van slagroom... En een wijn, genaamd Cadillac... Ze zeiden dat het een zoete wijn was. Nou, dat was het zeker! Het leek wel honing! Maar dan in wijn vorm, wat fruitig en met (een beetje?) alcohol... En oh zo lekker! Nu nog even lekker van de buitenlucht genieten en een beetje teuten met mijn buurman. Morgen door Les Landes!

Dag 1 (Rotterdam) Bergerac – Minzac 63,47 km

5.04 - 14.54, 4.07.14

Gelukkig val ik in slaap en word ik om 4.40 uur gewekt door Mika die uit mijn telefoon ‘don't wake up, don't wake up, don't wake up' zingt. Pfff. Mijn ogen! Zo stil als ik kan pak ik al mijn spullen en ga naar beneden, waar de nachtwaker een ontbijtpakket voor me klaarheeft staanen mijn fiets uit de schuur haalt. Het is nog donker en het voelt heel verlaten in Rotterdam. Na wat omzwervingen, verkeerde route-aanwijzingen van een politie agent kom ik op het vliegveld aan. Een heel gedoe, fiets demonteren (nou ja, eigenlijk alleen de trappers eraf, de banden leeg en het stuur gedraaid...), dan op één na alle fietstassen in de flightbag. Gelukkig heb ik tijd genoeg. Bij de douane piept dat ding nog, dus ik werd nog gefouilleerd ook! Gisteren zag ik er nog zo betrouwbaar uit! Was niets te vinden, dus kon toch gewoon doorlopen. In het vliegtuig kijk ik altijd mijn ogen uit door het kleine raampje. Zulke mooie luchten en vergezichten! Zeker als de lucht weer blauw is en de zon te zien is. In Bergerac kom ik erachter dat mijn fiets is gesloopt (nou ja (alweer), alleen mijn voorlicht en mijn bidon dan (dat laatste = natuurlijk mijn eigen schuld, had ik die er maar af moeten halen)). Eerst zorg ik ervoor dat mijn fiets weer rijklaar is, banden zo hard als mogelijk opgepomptmet het kleine handpompje. Daarna ga ik op aanraden van een medewerker naar de balie om deze schade te laten rapporteren. Een vriendelijke Fransoos die vindt dat ik goed Frans spreek (hij had niet zo'n zin om Engels te praten denk ik), helpt me heel geduldig. Later ga ik op zijn aanwijzing naar een servicepunt in Bergerac. (Gewoon een pompstation) Daar krijg wederom hulp bij het oppompen van mijn banden. En aangezien ik een goed hulpstukje heb voor op mijn ventiel, gaat dat super goed. Het miezert. In Bergerac rij ik wat rond, haal mijn eerste stempel en ga dan op weg naar Minzac. De eerste 20 km: recht, vlak, lekker tempo, beetje miezer. Dan zie ik in de verte wat bergen opdoemen. Ik heb kennelijk genoeg warming-up gehad. Tijd voor het echte werk. Na Le Fleix worden de heuvels best pittig. Als ik na een tijdje naar beneden mag zoeven, miezert het zo hard dat ik er kletsnat van word en niet goed kan kijken waar ik rijd. En dat bij een gemiddelde van 36 km/uur, wat een spanning! Lekker slingeren ook. Als ik in het dal ben, gaat de zon schijnen en ik ben in een mum van tijd weer droog. Zo gaat het nog even door in alle denkbare combinatiesvan wind, zon, regen, stijgen, dalen. Uiteindelijk kom ik in Villefranche-de-Lonchat. Daar bezoek ik het kerkje, steek een paar kaarsjes op en haal bij de Mairie een stempel. Deze keer een mooie ronde met logo erin. Nog een klein stukje tot Minzac. Zo'n 2 km kan ik niet trappen, zo steil gaat de weg omlaag. In Minzac ook maar even een stempel gehaald, dat is tenslotte mijn eindpunt vandaag. De camping is rustig qua hoeveelheid mensen, dieop hun beurt, jammer genoeg, dan weer niet zo rustig zijn. Gelukkig zijn het echte ‘camping geluiden'. Ik ben ook nog uitgenodigd door de overbuurman. Die vroeg in mooi Frans of ik vanavond nog iets wilde komen drinken. 'Peut-etre..'

Op naar Rotterdam

gefietst: 25,34 km

Na te hebben uitgeslapen, gepakt, katten te hebbengeknuffeld en deuren op slot te hebben gedaan, ging ik op mijn fietsie naar het station in Heerhugowaard. Het was een uur of half 12 en ik kon rustig aan doen. Lichtelijk met de neus omhoog de verbazende en verontruste blikken van tegenliggers negerend, ging ik via de Middenweg naar het station. Twee kaartjes gekocht en nog maar 3 minuten wachten op de trein. Wat een planning. Toch lekker dat je dan niet zo lang hoeft te w88 ;-p. De conductrice hoefde mijn kaartjes niet te zien, net als de conducteur in de andere trein. Zie ik er zo betrouwbaar uit? Ik kreeg steeds hulp bij het in- en uittillen van mijn fiets. Zien mijn spierballen er zo.... Ook na aankomst op het station in Rotterdam werd mij spontaan hulp aangeboden voor het vinden van de weg. Al snel had ik de Stay Okay gevonden. Leuk hoor, die kubuswoningen. Alleen niet echt praktisch. Ik krijg een kamer op de derde verdieping en er is gelukkig een lift, want al die tassen sjouwen is alleen maar goed voor de spierballen. Ik besluit wat te gaan rondfietsen in Rotterdam. Beetje toerist in eigen land, zo met een mega plattegrond van de stad bij me. Al snel merk ik dat het niet echt lastig is om de weg terug te vinden. Enkele grote straten zijn snel te vinden en dan is de rest ook niet zo moeilijk. In de bibliotheek ga ik nog even internetten. Niet normaal, zo groot. Echt mega! En dan nog 6 verdiepingen ook!!! Ik zoek een rustig plekje in de hoek voor de letterkunde. Als ik weer terug ben in de Stay Okay, merk ik dat ik best moe ben en ga een beetje op mijn bed liggen. Omdat ik bijna in slaap val, besluit ik te gaan douchen en dan gelijk te gaan slapen. Ik moet er tenslotte om 4.40 uur alweer uit. Om een uur of 9 krijg ik 2 kamergenoten. Twee Franse meiden. Ik kom gelijk in de vakantiesfeer. Eén van die twee zit nu op de IUFM, de Franse Pabo in Parijs (en Melun). Dat is toch wel gezellig. De meiden gaan rond kwart voor 10 een restaurant zoeken. Het blijven natuurlijk Fransen! Helaas word ik toch wakker als ze super stil om 12 uur terug komen, het is ook erg warm en in de stad is het niet echt rustig.

Dag 13 Hirtshals – Skagen 65.56 km (1163,04 totaal) FINISH

8.30 - 14.15

4.42.58

Gisteravond heb ik tot zonsondergang kunnen zien hoe een steeds donker wordende wolkenmassa heel langzaam dichterbij kwam. Ik heb het gordijn niet dichtgedaan, dus toen ik vanmorgen wakker werd kon ik gelijk zien dat het reuze meeviel. De lucht was wel wit/grijs, maar niet dreigend. Na een wederom goed verzorgd ontbijt begon ik aan mijn laatste rit. De wind was gedraaid. Ik had weer wind tegen. Omdat ik het grootste deel van de dag door een bosgebied reed, had ik er niet heel veel last van. Behalve dan nadat ik een klein stukje wind mee had...

Maar eerst de stad weer uit. Tjonge, het lijkt me maar niet te lukken. Nu lette ik goed op, maar nog heb ik een afslag gemist of het boekje verkeerd begrepen.Gelukkig volgt de route die ik volgeen landelijke fietsroute in Denemarken en daar kon ik de bordjes welvan vinden. Ik denk dat mijn weg in afstand niet veel verschilde met de originele route. Vandaag veel rustige wegen. Gravel, grind, zand, bospad, asfalt. Van alles wat. Ik zie ook weer veel dieren. Weer een keer een hert, maar hij ziet mij ook, duslang kan ik er niet van genieten,laat staan een foto van maken. Hetzelfde geldt voor de eekhoorns ennog zo´n ander beest, een soort hermelijn. Ze duiken weg zodra zzze me zien

Ikfiets lange tijd met de Noordzee (Skagerak) aan mijn linkerhand. Ineens zie ik zee aan mijn rechterkant. Ik ga goed, dus dat zal dan Kattegat wel zijn! Tjonge, nu al. Het ging allemaal voorspoedig en om 12.20 uur stond ik na 53 km al voor de jeugdherberg. Helaas kon ik pas inchecken om 16.00 uur, dus ben ik de route mét al mijn bagage af gaan maken. Ik reed door Skagen (erg leuke stad, ga ookalvast langs het station en de bakker) naar Grenen, het uiterste puntje van Denemarken. De laatste 3 km wel stevige wind. Echt bijzonder. Opeens houdt het fietspad op. Dat heb ik nog niet eerder gezien. Vaak zie ik een bord voor doodlopende weg, maar vaak is er voor fietsers wel een doorgang mogelijk. Nu dus een einde van het fietspad. Wel heel symbolisch. Mijn route is klaar, and so is the road. Omdat ik nog niet op het uiterste puntje ben, zet ik mijn fiets neer en ga lopend verder. Ik loop nog bijna 2 km over het strand. Een beetje aan het begin zie ik mensen die elkaar op de foto zetten. Ik sluit aan en vraag of ze mij ook willen fotograferen. Twee zeer aantrekkelijke Spanjaarden met hun moeder (of stuk oudere vriendin die hun moeder had kunnen zijn) willen dat wel doen.Ik bedank ze in het Spaans (één van de weinige woorden die ik ken, hahaha) en dat waarderen ze wel. Helaas heb ik geen foto van ze kunnen maken, bedenk ik me nu. Het is nog best een stukje lopen en de lucht is die kant op een stuk donkerder. Als ik uiteindelijk op het uiterste puntje aankom is dat heel bijzonder. Niet alleen omdat het mijn doel was van deze reis, maar ook omdat ik daar twee zeeën zie samenkomen. Vanuit het noorden komt het water uit het Skagerak aan en vanuit het oosten dat van het Kattegat. Je ziet de golven dus echt op elkaar botsen! Ik heb het geprobeerd te filmen. Zal even kijken of ik dat ook online kan zetten. Daarna voldaan met de wind mee weer terug gelopen naar de fiets om daar weer met wind mee terug naar Skagen te fietsen. Ik fiets heerlijk rustig, want het is nog maar 14.00 uur. Om 14.15 kom ik weer bij de jeugdherberg aan. Het is inmiddels zachtjes gaan regenen en ik besluit binnen te gaan wachten. Daar zit een meisje met haar computer, zegt niet veel, want haar essay moet af en haar internet tijd loopt af. Ik ga rustig even al mijn foto's bekijken, inspecteer uitgebreid alle informatie aan de prikborden en ook de foto's in mijn telefoon inspecteer ik nog even. Als ik de foto's van Chica en Binkie zie, doet het me goed. Wel weer lekker om naar huis te gaan en ze weer te kunnen knuffelen (als ze daar dan zin in hebben natuurlijk ;-)). Iets voor 16 uur gaat het rolluik open en ik kan voor 2 dagen inchecken. Doe maar een bed en geen hele kamer. Scheelt weer 300 kronen en omdat ik 2 nachten blijf 600 (€80,-) Ik krijg een kamer met 12 bedden toegewezen. Het is nu 18.50 uur, de inchecktijd is voorbij, dus ik denk dat ik toch een kamer voor mij alleen heb. Tja, welk bed wordt het?? Morgen ga ik rustig Skagen bezoeken en mijn kronen opmaken. Vrijdagochtend ga ik met de trein naar Kolding. Ik moet 3 keer overstappen, maar dat moet geen probleem zijn, zei de vriendelijke man bij het station hier. Hij was wel zeer verontwaardigd dat ik uit Nederland hierheen was komen fietsen...

Zo, bestemming bereikt, nog even een dagje rustig aan en dan naar huis!

Veel liefs Kelly

Dag 12 Aalborg – Hirtshals 90,46 km (1097,48 totaal)

8.15 - 15.55

6.00.20

Veel te vroeg werd ik wakker van het licht van de zon. Natuurlijk geen vervelende manier om wakker te worden! Ik kon nog 2 uur blijven liggen, das dan wel weer lekker. Ondanks de voorspellingen, zag het er super goed uit vanochtend. Geen wolkje aan de lucht! Na het ontbijt ging ik weer op pad. Omdat ik teveel op de stad aan het letten was, miste ik een afslag. Daar kwam ik pas 3 km later achter, toen ik bijna een spoorweg moest oversteken. Dat moest nu nog niet. Hmmm... Na wat navraag kon ik de route weer oppakken bij een spoorwegovergang 5 km verderop. Het weer doet me goed. De wind is niet zo fel als de voorgaande dagen en de wegen zijn goed te doen. Ongeveer 30 km te laat kom ik erachter dat ik door mijn omweg een indrukwekkende Vikingbegraafplaats heb gemist. Das balen, maar ik ga nu niet meer terug. Ik zie wat wolken komen vanuit het westen. Ook donkere wolken. Gelukkig blijven ze achter me en heb ik geen last van regen die ik eruit zie vallenverderop.Het landschap is leuk afwisselend en begint heel licht te glooien. Geen probleem. Ik zie in de verte een grote zandduin. Daarvoor een bos, daarvoor weer koeien. Erg leuk om te zien. De wolken blijven achter me en het wordt steeds mooier. Ik besluit om een uitstapje te maken naar Mårup Kirke, een kerk die is deels onder het zand is verdwenen. Ik lig goed op schema, dus een uitstapje van 10 kilometer moet kunnen. Ik ga daar ook maar even zitten lunchen, want het was al eens tijd. De lunchplek bleek later half op een graf te zijn....

Ik pak de route weer op. Het is nog 25 kilometer. Het grootste deel over asfalt- of klinkerwegen, een klein deel over zand- gravel/grind wegen. Soms erg smal, zo'n 20-30 cm breed. Uiteindelijk nog een paar kilometer over een bospad. Soms zo dicht begroeid, dat het bijna donker is. Als ik uiteindelijk bij de jeugdherberg aankom is het nog geen 15.00 uur. Wat een tijd! De dame van de receptie vraagt of ik een douche en wc op mijn kamer wil, dat scheelt aardig wat kronen (250! (= ongeveer €33)). De douche en wc op de gang zijn ook prima. Zeker nadat ze me vertelde dat er vandaag nog 1 gast komt! De kamer die ik krijg heeft het beste bed, zegt ze! Nou, dat is altijd fijn... En inderdaad. In plaats van een stapelbed (waar ik sinds mijn 7^e jaar niet zo dol op ben, ook al slaap ik nóóit meer bovenin) krijg ik een 2-persoonsbed. Met 2-persoons matras (dus niet 2 aparte).

Na aankomst ben ik naar het centrum gelopen. Ik wilde op het station wat informatie over het reizen met de fiets in de trein. Helaas is het station erg verlaten en kan ik nergens om informatie vragen. Dan morgen maar in Skagen. Morgen al!! Terug naar de jeugdherberg koop ik in de supermarkt iets van koek met een chocoladerandje eromheen en spikkeltjes. Lekker voor onderweg! Maar na één hap: ieuwgh!! Wat vies. Alsof er drank inzit. Echt niet lekker. Daar zit je dan met je 9 overgebleven koekjes. Als ik ruimte over heb, neem ik ze wel mee naar huis, kunnen jullie zelf oordelen. De stad is erg leuk om te zien en de zee... Prachtig blauw! De zon schijnt volop en je zou niet zeggen dat de Noordzee zo mooi blauw kon zijn. Nu ik dit zit te typen is het half 7. Ik zie vanuit het oosten donkere wolken aankomen. Ik hoop dat die morgen naar het westen zijn vertrokken. Ik wil Skagen graag bij mooi weer zien. Morgen dus naar Skagen. Het is nog maar 60 km, dus misschien rij ik door tot een jeugdherberg of B&B verderop. Frederikshavn is mss net iets te ver. Dat is nog 57 km verder. Ik zal wel zien morgen. Als ik vrijdagavond maar in Kolding ben. Daar ga ik met de nachttrein terug naar Amsterdam. Ik ben er nog wel niet, maar het is echt snel gegaan! Ook leuk ook om te zien dat mijn blog zo vaak gelezen wordt. Ik houd jullie weer op de hoogte.

Een dikke zoen,

Kelly